making memories. by bike.

Madame Bicyclette World Tour 16-17

11 maanden, 11 16 landen, 2 benen, 1 fiets

En heel veel zin.
Dit is het plan, al is niks definitief...

26 sept: België & Nederland
27 sept - 18 dec: Australië
18 dec - 19 jan: Tasmanië
19 jan - 6 feb: Thailand
6 feb - 4 maart: Myanmar
4 maart - 15 maart: Thailand
15 maart - 11 april: Iran
14 april - 18 april: Turkmenistan (visum geweigerd)
11 april - 23 april: België
23 april - 11 mei: Oezbekistan
11 mei - 22 juni: Tadzjikistan
22 juni - 24 juli: Kirgizië
24 juli - 1 aug: Kazachstan
1 aug - 5 aug: Italië
5 aug - 10 aug: Zwitserland
7 aug: Liechtenstein
10 aug - 12 aug: Duitsland
12 aug - 20 aug: Frankrijk
20 aug - 22 aug: Luxemburg
22 aug -26 aug: België 
7 juli - 27 aug: Noord-India 

laatste nieuws

De laatste dagen

Antwerpen - 18.09.17

km 10 767

Van Zwitserland bol ik door het Zwarte Woud in Duitsland. Het weer is ondertussen compleet omgeslagen. Nu fiets ik met al mijn regenkleren aan en na een uur ben ik nog doorweekt. Gelukkig kan ik 's avonds terecht in een warm showers gezin waar ook nog 2 Italiaanse fietsers zijn die hun kookkunsten bovenhalen.  

Van het Zwarte Woud gaat het naar de Vogezen waar ik alle Ballons en Cols die op mijn weg liggen, nog opklim. Het is hier wondermooi, maar ook verschrikkelijk druk.
Ik ben er net met het verlengde O.L.V Hemelvaart weekend. Het stikt hier dan ook van de Belgen, Nederlanders en Fransen. Op de top van de Grand Ballon kom ik zowaar een wielerploegje uit Westerlo tegen... 

Na de Vogezen zit ik al snel in Luxemburg waar ik mijn eerste Belgisch biertje drink. Ik voel het, ik kom dichter bij huis. Als ik de volgende dag de grens met België over fiets, doe ik een klein vreugdedansje. Ik word nog 2 dagen in de watten gelegd in La Barak in Bérismenil en eet ook mijn eerste frieten weer.  

Ik slaap nog 1 nachtje alleen in Hoei en daarna word ik vergezeld door mijn broeders van MTB-clubje 'Het gezin Van Paemel'. Met een escorte van wel 6 man rij ik op 26 augustus Westerlo binnen. Mijn geboortedorp. Het is een blij en emotioneel weerzien met vrienden en familie. Er is friet met stoofvlees en frisse pintjes. Aaah, België. 

Maandag 28 augustus maak ik de cirkel helemaal rond en fiets tot in Antwerpen. Mijn huidige thuis.

Ik ben 11 maanden op pad geweest, heb 10 767 km gereden en het equivalent van 10x de Mount Everest beklommen.  
En nu? Nu ga ik weer proberen te wennen aan het gewone dagelijkse leven en nieuwe plannen maken voor later. 

Meer foto's

Klein en warm Europa

Lütisburg - 08.08.17

km 9753

De temperatuur in Kazachstan en Italië is dezelfde, zo’n 38 graden. Alleen noemen ze dat in
Italië een ‘hittegolf’ en in Kazachstan ‘warm’. Ik zweet overal even hard.
Het voordeel in Italië is dat je hier overal schaduw vindt en meestal ook nog een fonteintje. Die verfrissing is meer dan welkom bij het beklimmen van de verschillende passen.

Mijn eerste avond in Bergamo zweef ik nog ergens tussen 2 culturen. Ik ervaar een kleine shock bij het zien van zoveel architecturale schoonheid, fietspaden, een taal die ik (een beetje) versta, mijn lievelingseten,... Als ik de volgende dag op het centrale piazza in de oude stad een koffie zit te drinken, kom ik eindelijk aan in la bella Italia.

Dankzij de tips van mijn warmshowers gastheren fiets ik langs afgelegen fietspaden naar de bergen in het noorden. Na het oversteken van de Culmine di San Pietro (1300 meter) daal ik af naar het Lago di Como. Nog altijd even mooi als 8 jaar geleden toen ik van hier naar Rome fietste.

Ik kampeer in het wild omdat ik het niet over mijn hart krijg om bijna 20 euro te betalen voor een kampplekje. Ik ben het niet meer gewoon om zoveel geld uit te geven.
Als ik op driekwart van de Passo dello Spluga mijn tent ergens in een wei zet, maak ik kennis met de gastvrijheid van de Italianen. Ik word uitgenodigd voor kaas, vlees, later nog een ijsje, een pintje en uiteindelijk ga ik slapen met een windproof jasje zonder mouwen, een regenjasje en een perzik voor de volgende dag. (de man bleek een verdeler van wind -en waterproof materiaal, vandaar)

Vanop de Passo dello Spluga (2113 meter) daal ik af in het immer nette Zwitserland.
Perfect gemaaide weiden, overal vuilbakken en nergens een papiertje op de grond, netjes afgescheiden fietspaden en helaas ook verdubbelde prijzen. Maar mooi, echt mooi.
Mijn plan was om langs de Bodensee naar het noorden te rijden, maar op het laatste moment beslis ik toch om over de bergen naar Duitsland te rijden. Meren zijn zo plat (en in dit geval verschrikkelijk toeristisch) en Zwitserland gaat ‘em toch vooral over de bergen, hè.
En Liechtenstein… tja, dat is klein. Daar ben je door voor je er erg in hebt. Maar nu ben ik er tenminste geweest. 

Meer foto's

De laatste dagen op Centraal Aziatische bodem

Almaty - 30.07.17

km 9382

Het is maar een grens ooit getrokken door weet ik wie, en toch zie ik alweer verschil aan de andere kant. Ik laat de groene weiden achter me en beland in een dor landschap met weidse zichten, in de verte geflankeerd door bergen. En het is heet. Het loopt tegen de 40 graden en er is hier weinig schaduw. Gelukkig zijn er wel veel irrigatiekanaaltjes en moet ik nooit lang zoeken naar verfrissing.

De beste verfrissing vind ik in de Charyn Canyon (Death Valley in het klein, zeggen ze). Ik heb een tip gekregen om ergens mijn tent te zetten, naast het water. Ik ben er al iets na de middag en ik ben er helemaal alleen. Alle kleren gaan uit en ik neem een heerlijk verfrissend bad. Ook alle stof wordt uit de kleren gespoeld en ik hou een beetje vakantie.

De dag erna kom ik in meer bewoond gebied en wordt het landschap weer wat groener. En zoveel te dichter ik bij de grote stad kom, zoveel te drukker wordt het. Het is nog altijd heet en tijdens mijn ‘middagpauze’ besluit ik om te liften. Ofwel heb ik geluk en kan ik een eind meerijden en dezelfde dag in Almaty zijn, ofwel heb ik geen geluk maar heb ik toch het heetst van de dag doorgebracht in de schaduw.

Ik heb geluk en een truckchauffeur neemt me 60 km mee. Ik fiets zelf nog 25 km en ben op mijn eindbestemming: Almaty. Weer in een kosmopolitische stad met winkels en lekkers. Met een bed en een douche. Met fietsenwinkels waar Barry een nieuwe trapas en ketting krijgt. En waar ik een bikini koop zodat ik in Europa niet naakt hoef te zwemmen. 

Meer foto's

Afscheid

Charyn canyon - 24.07.17

km 9203

Na 40 dagen samen fietsen, neem ik in Karakol afscheid van Ashley, een Australiër die van Londen naar Perth rijdt. Hij gaat richting Bishkek, ik ga in het oosten de grens over met Kazachstan om zo naar Almaty te rijden. Als je zo lang samen fietst (en het klikt) dan voel je je wat verloren de eerste dag dat je weer alleen onderweg bent. Ik had al wat kunnen oefenen, want na Osh ben ik ook 7 dagen alleen op pad geweest omdat Ash wat problemen had met zijn fiets en kredietkaart. Hij fietst sneller dus hij zou me wel inhalen. Het heeft 7 dagen geduurd.

Samen fietsen heeft zo zijn voordelen: je praat over beslissingen, je voelt je veilig als je ’s nachts wild kampeert, crisissen los je samen op, je deelt je eten, je kan al eens lachen en ’s avonds heb je iemand om tegen te praten.
Maar eenmaal ik mijn ritme weer gevonden heb, merk ik dat alleen fietsen ook zo zijn sterke kanten heeft: je hoeft op niemand te wachten, je kan stoppen wanneer je wil, je hoeft niet bezig te zijn met wat de ander zou willen,… maar ’t is 's avonds wel stilletjes aan de tent.

De laatste 2 dagen in Kirgizië fiets ik door de Karkara vallei. Dag 2 steek ik de grens over in the middle of nowhere. Deze grenspost ligt op 2000 meter en is enkel in de zomer open. Het is een lange rechte weg en in het midden staan 2 huisjes. Bij het eerste krijg je je exit-stempel, je wandelt 100 meter en bij het tweede huisje krijg je je entry-stempel voor Kazachstan. In minder dan 10 minuten was het allemaal geregeld. De gemakkelijkste grensovergang ooit. 

Meer foto's

Tosor weg

Karakol - 22.07.17

km 9015

Van Osh naar Karakol is bijna heel Kirgizië doorkruisen van west naar oost.
Het is bijna 900 km over een aantal passen, slechte wegen en met enkele dorpjes er tussenin. Ik was bang dat het wat zou tegenvallen na al die hoogtepunten in de Pamir. Maar dat is zeker niet het geval.

Een van de mooiste stukken om te fietsen, en zeker zo uitdagend als de Pamir, is tussen Naryn en Tosor. In een aantal dagen klim je zo’n 2000 meter om dan de Tosorpas (3900m) over te steken en 2500 meter af te dalen naar het Ysyk Kul meer. Buiten de eerste 15 km bestaat de hele route uit zand, stenen en putten.
De omgeving is magnifiek. Soms waan ik mij in Zwitserland als ik de dennenbomen zie op de groene glooiende weiden en aan het einde van de vallei een besneeuwde top. Soms lijkt het wel alsof ik in Canada zit als ik de wild kolkende rivier volg en langs de rotsen fiets. Elk moment kan er een beer uit het struikgewas komen. Maar dan zie ik weer een hoop loslopende paarden of enkele yurts en zit ik weer helemaal in Kirgizië.

De laatste dag naar de top moeten we ongeveer 10 rivieren doorkruisen. Enkele neem ik al fietsend maar voor de meeste is het schoenen uit en duwen. Soms komt het water maar tot net boven de enkels, een andere keer tot aan de knie. De laatste kilometers van de pas zijn zo steil en er liggen zoveel grote rotsblokken, dat het duwen geblazen is. Aangezien we op bijna 4000 meter zitten, gaat het traag en moet ik regelmatig stoppen om op adem te komen.

De andere kant van de pas is bruut: een gletsjer, een gletsjermeer, alleen maar stenen, ik hoor het regelmatig rommelen als er weer eens een lawine van stenen naar beneden komt. De afdaling gaat moeizaam. Remmen dicht en manoeuvreren tussen de grote rotsen. Ik ben blij dat ik wat mountainbike ervaring heb. Geleidelijk aan wordt de omgeving iets gastvrijer. Hier en daar duikt een yurt op en verandert het pad in zand met stenen. Maar het blijft knijpen in die remmen en op den duur doen mijn handen pijn en ook mijn knieën van het rechtstaan en onder controle houden van de fiets.

We splitsen de afdaling op en denderen de volgende dag de laatste 500 hoogtemeters naar beneden. Het is 113 km tot Karakol en ik wil er perse geraken, want ik kijk uit naar een douche en lekker eten. Om 19u15 kom ik toe en het eerste wat ik doe… is een pintje drinken. 

Meer foto's

live your dreams